سال های نوجوانی من با خاطرات به یاد موندنی همراهه. شب های من همیشه با یک رادیو و بخش شبانگاهی رادیو پیام از ساعت ده تا دو نیمه شب می گذشت. بدون استثنا هر شب برنامه اش پای برنامه اش بودم و تا تموم نمیشد نمی خوابیدم. از شنبه شب ها با محمد صالح علاء عزیزم و قصه های بی بی اش تا جمعه ها و طنین صدای صدرالدین شجره یکشنبه های با اجرای بسیار محجوب ساعد باقری دوشنبه های با اجرای بسیار صمیمی سهیل محمودی که فال حافظ گرفتن رو از اون یاد گرفتم سه شنبه ها با صدای عبدالجبار کاکایی که صدای لرزان و پر عشقی داشت اما اجراش خشک بود ... چهارشنبه ها یادم نیست اما پنج شنبه ها حسین آهی بود و برنامه بسیار سنگینش.علاقه بسیاری به خوندن متون کهن با لحن خاص خودش داشت که جالب بود اما گاهی دست نیافتنی...

بین همه این شب ها شب موعود من شنبه ها بود. محمد صالح علاء رو نمی شناختم ولی بسیار شیفته اش بودم. اون صدای خاص متون شعر وار قصه های ساده و بی پیرایه و صمیمت دوست داشتنی اش که برای من نوجوان بسیار زیبا جلوه می کرد. به طور اتفاقی توی فیلمی تیغ و ابریشم اسمش رو دیدم و برای اولین بار صورتش رو. انقدر شیفته اش بودم که همه می دونستن.

برنامه های ترکیبی خاص اش فکر کنم تو ذهن همه باشه. اولین و شاید محبوب ترین اونها برای من برنامه تا هشت و نیم بود. با اجرای مرحوم رضا صفدری.

همه اینها رو گفتم که به این اسم برسم. بهار امسال بهار عجیبیه. خرگوش 90 هم ظاهرا بسیار تیزپاست. امروز وقتی مجله فیلم رو می خوندم و وقتی رسیدم به صفحه 26 و وقتی تصویر خندان رضا صفدری رو دیدم دلم گرفت. دلم برای لحن زعفرانیش تنگ شد. رضا صفدری تو خانواده ما جایگاه خاصی داشت و اون هم به دلیل شباهت زیادش به همسر خواهرم بود! همه ما اون رو بدل ایشون می دونستیم و طبعاً خیلی دوسش داشتیم. یادنوشته هایی که برای رضا صفدری نوشته شده بود من رو به اون سال ها ، حوالی سال های 74 برد.  و خیلی دلم تنگ شد برای تلویزیونی که برنامه هاش رو دوست داشتم و می دیدم. از برنامه کودک گرفته تا فیلم های سینمایی پنج شنبه شب ها. و رضا صفدری... روحش شاد.

دلم می گیره. دوست دارم همه کسانی که برام مهم اند همیشه در دسترسم باشند. تا وقتی من هستم همه بمونن و من شاهد رفتن کسی نباشم. دلم نمی خواهد هیچ وقت سیمین دانشور رو از دست بدم. دلم نمی خواد با تمام فاصله ای که از محمد صالح علاء دارم روزی بیاد که نباشه. دلم نمی خواست رفتن نادره دوست داشتنی رو ببینم. دلم نمیخواست صمد بهرنگ با الدوز و عروسک سنخگوش فقط یک قصه باشند. دلم نمی خواست فروغ فرخزاد فقط یک تصویر سیاه و سفید سیگار بدست بروی دیوار اتاقم باشه. دلم نمی خواست سهراب سپهری فریدون مشیری اخوان ثالث احمد شاملو و ... امروز به خاک سپرده شده بودند. دلم نمیخواد هیچ کدوم از نویسنده های کتاب های کتاب خونه ام از دست برن. دلم نمیخواد هیچ یک از بازیگران فیلم های محبوبم روزی نباشن. دلم نمیخواد تصویر گران نقاشی های دوست داشتنی ام دیگه طرح نزنن... به همه اینها اعضای خانوادم دوستام معلم هام همکلاسی هام و ... اضافه کنید. چقدر دنیا گذرگاه بی وفاییه برای در دست داشتن تمام کسانی که دوستشون داریم و به اونها عشق می ورزیم.

اسم های زیادی هست که دلم میخواد تک تکشون رو یاد کنم ولی مجال اندک.. امیدوارم روزی از به زبون نیاوردنش پشیمون نشم.

راستی تک تک شماها هم برای من جزو کسانی هستید که دلم میخواد با ابد باشید و بنویسید و بخونمتون.

 

پ.ن: این روزها نت نمیام به دلایل بسیار. شاید به عبارت دلمشغولی تا حدی آشنا باشیم ولی این روزها ذهن مشغولی های من خیلی زیاده و فرصت خالی برای رجوع به درونیاتم رو به من نمیده. این عدم حضور عدم پاسخ گویی به محبت شما دوستانم من رو به شدت شرمگین و خجل میکنه. عجالتاً مدتی نخواهم بود . امیدوارم بتونم در اولین فرصت با دست پر برگردم. باشید و بمانید. سالم و شاد. سرحال و مصمم. زیبا و دوست داشتنی.

نوشته شده در چهارشنبه 31 فروردین1390ساعت 20:47 توسط ساده| |